سلام

این زندگی نامه موریهی اوشیبا بنیان گذار آیکیدو هست!!  زیرش هم یه مطلب دیگه در مورد آیکیدو هست که البته ممکنه حوصلتون نشه بخونین!

منبع هر کدوم رو هم زیرش نوشتم!!

1-

سال 1883 در تاريخ 14/12 در استان واكاياما شهـر تانابه از پدر و مادري بنام يُرُكو و يوكي بدنيا آمد .

 سال 1890 در معبـدي در نزديكي خانه اش خواندن و نوشتن را در هفت سالگي آموخت .

 سال 1896 در سيزده سالگي بمدرسه راهنمائي واكاياماكن داي ني جين چو رفت ولي پس از يكسال منصرف شد .

 سال 1897 در چهارده سالگي معلم چورتكـه شد و در اداره ماليات مشغول بكار شد .

 سال 1901 در هجـده سالگي كار اداره ماليات را رهـا كرد و براي كار به توكيـو رفت .

 سال 1902 در نوزده سالگي مغازه اي داير كرد و به تمرين جـودو پرداخت . بعلت مـريضـي به شهر تـانـابـه بـرگشت و   هر روز در كوهستانها خود راقوي مي كرد و ازدواج كرد .

 سال 1903 در بيست سالگي به خدمت سربازي در اُساكا رفت و آنقدر در كار تيراندازي و شمشير بازي مهارت داشت  كه به او پيشواي سربازها ميگفتند . از استان اُساكا به استان واكاياما رفت تا در جنگ ني چي رو شركت كند و مرتب  ورزش مي كرد .

 سال 1909 در بيست و شش سالگي با نظر دولت در باره يكي شدن معابد مخالفت كرد و به پيروزي رسيد .

 سال 1912 در بيست و نه سالگي از طرف دولت به پيشنهاد شد به هُكاي دو برود و او با پنجاه و چهار خانوار به  هـكـايـدو منطقه مُن بتسو گون شي را تا كي گِن رفتند .

 سال 1914 در سي و يك سالگي در روستاي كامي يوبِتسو كارهاي زيادي انجام داد و او را شي راتاكي اُ  ناميدند .

 سال 1915 در سي و دو سالـگي در هتلي در اِن گارو بنام هي ساتا با استاد جودو تاكـدا سـوكـاكو آشنـا شـد و بـه ورزش جـودو پرداخت .

 سال 1917 در سي و چهـار سالـگي در روستـاي كـامـي يـوبتسـو آتش سوزي بزرگي اتفاق افتاد كه او و همراهانش آنرا مهـار كردند .

 سال 1918 در سي و پنج سـالـگي يكـي از مقامـات بالاي ارتش مُنبِتسو گون در روستاي كامي بِتسو شد .

 سال 1919 در سي و شـش سالـگي در زمان مرگ پدر مريهه به شهر خود برگشت و در بين راه به كيوتو آيابه رفت و با كسي كه حاجت ميداد بنام دِگـوچـي اُنـي زابـورُ آشنا شـد

 سال 1920 در سي و هفـت سالـگي پس از مرگ پدرش همراه با خانواده اش به كيـوتو آيابه رفت تا در آنجا زنـدگي كند . در آنجـا به ورزش پـرداخت و باشگـاهي بنـام كـلاس وشيبـا را دايـر نمـود .

 سال 1922 در سي و نـه سالـگي نـام آي كـي را براي ورزش خـود برگـزيد و به ديگـران ابـلاغ كـرد .

 سال 1924 در چهـل و يك سالـگي همراه با دِگـوچي اني زابـورو به مغولستان رفت كه خيلي سختي كشيد .

 سال 1925  در چهـل و دو سالـگي به همه گفت كه راه آي كي را با جديت دنبال كنند و در پائيز همان سال بـه دعوت دريـادار تاكِ شيتـا رئيس نيروي دريائي به توكيو رفت تا در آياماگُشو به تـدريـس آيكيدو بپردازد .

 سال 1927 در چهل و چهـار سالـگي همراه خانواده خود به توكيو رفت و خانه اي اجاره كرد و همچنين مكـاني اجاره  كرد و در آنجا به تمرين پرداخت .

 سال 1929 در چهل و شـش سالـگي ، معلم ورزش دريا نوردان شد .

 سال 1930 در چهل و هفـت سالـگي براي دايـر كردن كـلاسي به مِجي رُشي مُراچي آيي نقـل مـكان كرد و كلاسي داير كرد كه اجـاره اي بود در اين كلاس كانُ جيگُـرو كه خود از جـودو كاران برجستـه بود شـركـت كرد و فنـون مُـريـهـه را  از نـزديك مشاهـده نمـود .

 سال 1931 در چهل و هشت سالـگي در شيـن جـوكـو واكـامـاتسـوچو كلاسي داير كرد كه نامش را كُبوكان قـرارداد و  در آنـجا شـاگـردان زيـادي بـدور او جمـع شـدنـد .

 سال 1945 در پنجاه و هفـت سالـگي از دولـت بورسيـه مي گرفت و مجلس ، مكاني بنام زايـدان هُجين كُبوكاي را داير كرد و آي كـي بـوجوتسو را ورزش آي كي ناميـد و در استـان ايبـاراكي محله ايواما كلاسي در بيرون از خانه خـود دايـر كـرد .

 سال 1942 در پنجاه و نـه سالـگي ورزش آي كي را آيـكيـدو ناميد . 

 سال 1943 در شصـت سالـگي در استـان ايـبـاراكي محله ايـوامـا معبد آيـكيـدو را سـاخـت .

 سال 1952 در شصـت و نـه سالـگي به شهرهاي مختلف سفـر كرد و آيكيـدو را گستـرش داد.

 سال 1960 در هفتاد و هفـت سالـگي در تلويزيون ژاپن گـواهينـامه شي جو هُشو را در روز بونكا گرفت .

 سال 1964 در هشتـاد و يك سالگي ( تابستان اين سال ) از طرف امپـراتـور ژاپن بخاطر آيكيدو ، مـدال افتـخار دريافت نمـود .

 سال 1966 در هشتـاد و سـه سالـگي از كشـور بـرزيـل از كليـسـاي كاتوليك آپُستُ ليكا اُرتو دُشيا از طرف بالاترين مقام كليسا بهترين لقب كاتوليك ( آپست ليكا اُرتودشيا هـاكشـاكـو ) براي او ارسال شد .

 سال 1969 در هشتـاد و شـش سالـگي بخاطر كار بزرگي كه انجام داده بود ( ابداع ورزش آيكيدو ) از استاندار واكـايـامـا مـدرك تـانـابـه  شيـمييُ شيمين را دريافت كرد و از محله ايواما ، ايواماچو مييُ چُمين را گرفت و در بامداد يكي از روزهاي سال 1969 ساعت 5 صبح بـدرود حيـات گفت . روز قبـل از فـوت مـدركي بنام سيگُ اي كونسان تُ زويي هُـشُ را دريـافـت كـرد .

منبع: www.iranaikido.com

2-

اوئسیبا موریتاکا ( اِسیبا موریتاکا ) ، یا همان اوئشیبا موریهی ( اشیبا موریهی ) ، به وجود آورنده آیکیدو می باشد . ولی عده کمی از مردم می داند که او هنرهای رزمی را فرا گرفت که ریشه در خاندان کوکی داشتند . همچنین عده کمتری نیز از این نکته آگاه هستند که اساس آیکیدو امروزی بر اساس آموزش های کوشینتو ( شینتویسم باستانی ) در کوکیشین ریو و کوکیشیندن است

موریهی ، کوکی تاکاهارو را برای اولین بار در اُموتو دوجو در یوتسویا ، آراکی چو ، ملاقات نمود . این ملاقات در انتهای دوره تایشو یا ابتدای دوره شُوا ، که خاندان کوکی هنوز ساکن آئویاما در توکیو بودند ، اتفاق افتاده است .

در آن روزها (1918 ) ، موریهی به علت ستودن و پيروی کردن از دِگوچی اُنیزابورو ، به فرقه مذهبی اُموتو-کیو اعتقاد داشت . اُنیزابورو برای او این امکان را فراهم کرد که به آیابه برود و هنرهای رزمی تدریس کند - جایی که سران اُموتو در آن زمان زندگی می کردند . گفته می شود که موریهی بسيار ناراحت بوده است که آنجا هیچ مدرس هنرهای رزمی توانایی نبوده است .


هنگامی که موریهی به علت مسائل کاری به توکیو سفر کرد ، از معبد سِنسو-جی در آساکوسا-کانون ( آساکوسا کاننون ) دیدن کرد. در آنجا او مردی را مشاهده کرد که درحال تمرین شمشیربازی با توانایی های بسیار بالا در مقابل مرد جوانی بود. موریهی آنقدر تحت تاثیر قرار گرفته بود که از آن فرد شروع به سوال پرسیدن نمود و جواب گرفت که " این هنر رزمی خاندان کوکی است "
موریهی عمیقا تحت تاثیر تقدير که او را با اُموتو-کیو در آیابه مرتبط می ساخت و همچنین این هنر سری اعجاز انگیز بود . بنابراین از آن فرد تقاضا کرد که این امکان را فراهم بیاورد که او نیز از شاگردانش شود . بعد از این ، آنها 3 نفری در گوشه ای از معبد برای مدت زمانی به تمرین پرداختند .

آن مرد کسی جز سایتو نبود و آن فرد جوان نیز سیوُن گوتو ، یکی از شاگردان او بود . گفته می شود که هنرهای رزمی سایتو بر اساس آموزش هایی بوده است که مرکزیت بر شمشیرزنی داشته اند .
موریهی بیشتر از همه چیز به رِی جوتسو ( معنویات بر پایه شینتو ) علاقه داشته است که سایتو آنرا " کوکی ری جوتسو " می نامید . ( می توان آثار شینتو خاندان کوکی و معنویات در کوراما را پایه و اساس مدرسه/آیکیدو دید. )
بعد از اینکه موریهی کوکیشین ریو و چندین ریجوتسو را از سایتو آموخت ، شروع به تحقیق بیشتر بر اساس حرف های معلم خود ، هنرهای رزمی خاندان کوکی ، شد . در انتها او موفق به ملاقات ارباب تاکاهارو ، از خانواده کوکی شد.

در اولین ملاقات ، موریهی و تاکاهارو با هم صمیمی شدند . سپس آنها تاکِموسو آیکیدو ، یا به عبارت دقیقتر " آمِنوموراکومو ساموهارا آیکیدو "، را پایه گذاری کردند که اساس و ساختمان بندی آیکیدو امروزی بود .
علت این که موریهی این هنر را " آمِنوموراکومو ساموهارا آیکیدو " نامید این است که دگرگونی و وحی و الهام در او ناشی از " آمِنوموراکومو ساموهارا ریوو " بود ؛ هنگامی که او در حال تمرین بود و به حالت اتحاد با خدا در هونگو( در قسمتی از آیابه ) ، رسید .

گفته می شود که او در آن لحظه تحت تاثیر نور طلایی قرار گرفته است . در سِنپو ، این به ناشی این است که او " دیتان " را تمام نموده است . چنین حالتی نیز در "شینکو " در " تِنشین هیوهو " به وجود آمده بود ، که شرح حال دقیقی از آن در " هیوهومیچیشیروبه شوی " توسط شیرای تورو آمده است .

در اواسط جنگ جهانی ، هنگامی که موریهی معبد آیکی را در ایواما-چو در ایباراگی بنا کرد ، از تاکاهارو تقاضا کرد که عنوان راهب اعظم افتخاری را قبول کند . تاکاهارو با این امر موافقت کرد و مراسمی برگزار شد که خود او ریاست این مراسم را بر عهده داشت و عبادت های شینتو در هوسیوکوسای را اجرا نمود . در این مورد خاص ، تاکاهارو اجازه استفاده از یک جفت " شو " که جواهری مقدس از معبد کوکیمیتاما بود ، به منظور واکِمیتاما ( قسمتی از مراسم معنوی ) را داد . همچنین او از " کورا " یا جايگاهی که در معبد کوکیمیتاما به نسل های بعد انتقال داده می شد را نیز استفاده کرد .

بعد از جنگ نیز موریهی معمولا از خانواده کوکی در کوبه دیدن می کرد . همچنین او به آموزش تاکِموسو آیکیدو در بانسیو-تاکامیکورا دوجو می پرداخت . رابطه نزدیک آنها برای زمان طولانی ادامه پیدا کرد. ولی متاسفانه پس از مرگ موریهی تاکِموسو آیکیدو و خاندان کوکی ، در اثر زمان به سردی گرويد

بر یکی از دیوارهای ورودی تاکامیکورا دوجو ، تابلویی قرار داشت که بر آن نوشته شده بود " آمِنوتاکِموسو آیکیجیوکو تاکامیکورا دوجو " . این تابلو توسط سیسِکی آبه ، که یکی از آخرین پیروان موریهی بود ، نوشته شده بود .

علاوه بر عبادت های معنوی ، ریجوتسو و برخی تکنیک های آیکیدو امروزی ، برخی از کاتا ( تکنیک های ) بو و بوکن آیکیدو ریشه در کوکیشین ریو و آموزش هایی دارد که موریهی بر اساس هنرهای خاندان کوکی دیده است .

منبع: سایت در جستجوی حقیقت

"انسان از بدو آفرینش با خود، دیگران و طبیعت در جنگ و جدال بوده است. مادیات همیشه از معنویات پیشی گرفته و این خود عامل پیدایش خود پسندی، تضاد، نگرانی ها و عدم هماهنگی انسان ها  گردیده است.

برتری جویی ها و عدم گذشت همیشه باعث بروز بسیاری از جنگها بوده است."

سلام!!
همونطور که می دونید متن بالا عمراً از خودم نیست!!!
این متنو از مقدمه جزوه آموزشی آیکیدو نوشته استاد علی امیر پناه برداشتم!

این متن یه جورایی می گه که همه به دفاع شخصی احتیاج داریم! البته اینو همه می دونن!!

در باره دفاع و انواع  اون تو همث کتابای آمادگی دفاعی یه توضیح مختصر داده به خاطر همین من مستقیم می رم سراغ آیکیدو!!

حالا چرا آیکیدو؟!!

با یه در گیری خیابونی مثال می زنم!!
دو نفر دعواشون میشه!!

بالاخره یکی از این 2 تا یه بلایی سر او یکی میاره!!

خوب...

دو حالت داره:
1- میزنه و فرار می کنه!!

2- میزنه و همونجا منتظر یه ماور که رسیدگی کنه می مونه!!

تو حالت اول: مطمئن باشید کسی که کتک خورده بی خیال نمی شینه اینقدر می گرده تا اونو پیدا کنه . همون بلا یا بدتر سرش میاره!!

تو حالت دوم: دردسرهای بعدش از جمله دادگاهو آگاهی و دیه و هزار تا بدبختیه دیگه!!

پس یعنی همه درگیری ها این سرنوشتو داره؟؟ هیچ کاریش نمی شه کرد؟

در بعضی موارد هم 4 نفر از جون گذشته هم هستن که میان و 2 نفر رو از هم جدا می کنن! ولی اومدیم کسی نبود!!

پس برای این که اون 2تا حالت پیش نیاد یکی از اون 2تا نقش مردم رو بازی کنه!! ولی مگه میشه؟؟ خوب طبیعتا نه!! مگر این که یکی فرار کنه!
ولی نه!
احتیاجی به فرار نیست!

یکی از اون 2تا می تونه بدون آسیب زدن به اون یکی اونو از کار بندازه!! مگه میشه؟؟؟ آره میشه!! با آیکیدو!

حالا چرا  آیکیدو مگه دیگه رشته رزمی نیست؟
خوب چرا هست!! ولی تا جایی که من می دونم دفاع در سایر رشته های رزمی چیزی به جز یه ضد حمله نیست!! یعنی یه حمله در برابر حمله حریف که حمله اونو خنثی می کنه!!

البته من به تمام رشته های رزمی احترام می ذارم و قصد بی احترامی رو ندارم ولی بزرگترین نقص تمام رشته های رزمی دفاع شخصیه!!

خوب... من همش از جنگ و دعوا گفتم؛ ولی آیکیدو فقط برای دعوا کردن نیست!! متن زیر رو بخونید:

"آی کی دو به معنی هماهنگی جسم و روح، هماهنگی انسان با طبیعت، وحدت و هماهنگی بین انسان هاست و هدف از تعلیم آیکیدو علاوه بر پرورش جسم، پرورش و تعالی روح نیز می باشد."

اینم از همون جزوه آموزشی استاد امیری پناه بر داشتم!!

خوب فکر کنم فعلا بس باشه!!
تو پست بعدی تاریخچه آیکیدو رو می نویسم!!

فعلا...