سلام!

مقاله ای که گذاشتم براتون در رابطه با استاد کنجی تومیکی هست که توی سایت شودوکان لندن گذاشته بود و ترجمش هم از خودمه!

امیدوارم که خوشتون بیاد!

استاد کنجی تومیکی

در پاییز سال 1926 کنجی تومیکی توسط دوستش هیده تارو نیشیمورا (Hidetaro nishimura) در شهر توکیو با موریهی اوشیبا آشنا شد.

تومیکی ناگهان تحت تاثیر تکنیک های آیکیدوی اوشیبا قرار گرفت و شیفته آن ها شد، تکنیک هایی که با تکنیک های جودو متفاوت بود] کنجی تومیکی شاگرد ارشد جیگارو کانو بنیانگذار جودو بود[  ولی تاثیری عمیق بر تومیکی گذاشته بود.

پس بعد از آن هر روز با بردار کوچکترش - کنسابورو (kensaburo)-  به دوجوی اوشیبا در گوتاندا (gotanda)  رفت و به آموختن فنون اوشیبا مشغول شد.

در تابستان سال 1927 تومیکی به آیابه (Ayabe) رفت، زیرا اوشیبا به آنجا نقل مکان کرده بود. تومیکی در آنجا به مدت یک ماه با اوشیبا تمرین کرد. در این زمان اوشیبا با وی در رابطه با استادش سوکاکو تاکدا (Sokaku Takeda) موسس "دایتو ریو آیکی جوتسو" صحبت کرد. تومیکی که یک هنر جوی تحصیل کرده بود، شروع به مطالعه کتاب مذهبی اموتو (Omoto) کرد. ( اعتقاد اوشیبا در آن زمان). پس از بازگشت به توکیو، تومیکی توانست با افتخار جای اوچیرو اینو (Yoichiro Inoue) دستیار تمرین (uke) را بگیرد.

بعد از مدتی تومیکی معلم یک دبیرستان در شهر زادگاهش شد و تمرین آیکیدو را گهگاهی در طول تعطیلات انجام می داد. در سال 1934 او از شغلش کناره گرفت و به توکیو بازگشت، جایی که در آنجا خانه ای به فاصله یک دقیقه از دوجوی اوشیبا  ( کوبوکان  kobukan) گرفته بود و در آنجا با جدیت به فرا گرفتن آیکیدو ادامه داد.

در همان سال او یکی از صاحب منصبان ارتش ژاپن شد و با اجازه اوشیبا به عنوان آموزگار سبک آیکی جوتسوی وی به مانچوکو(Manchukuo) رفت. تکنیک های وی مشتاقانه توسط رییس صاحب منصبان، هیدکی توجو (Hideki tojo) مورد تمجید قرار گرفت.

در ماه مارچ سال 1937 به مدرس موسسه ی دایدو (Daido) که در مانچوکو تاسیس شده بود، منصوب شد. تقریبا یک سال بعد یعنی در بهار سال 1938 به دانشگاه تازه تاسیس کنکوکو(Kenkoku) منتقل شد و به عنوان مدرس درس جدیدی در آیکی بودو (این نام در آن موقع توسط اوشیبا روی آیکی جوتسو گذاشته شده بود) منصوب شد.

در این دوره تومیکی پیشرفت زیادی در تحقیقاتش به دست آورد و کتاب ها و مقالات گوناگونی مانند کتاب "آینده ی راه نرمی و طریقت آی کی (The future of judo and aikibudo)" را نوشت.

کتاب فوق که در سال 1937 نوشته شده بود اهمیت راه نرمی و طریقت هنر رزمی آیکی بودو را شرح می داد. او با نوشتن کتاب این کتاب توانست شناخت و حمایت بسیاری از رزمی کاران مانند جیرو نانگو(Jiro Nango) دومین رییس کودوکان(Kodokan) را به دست آورد.

با تلاش های شاگرد مورد علاقه اوشیبا- پروفسور کنجی تومیکی- آیکی بودوی اوشیبا به یک طریقت رزمی قابل آموزش به همگان تبدیل شد.

بین سال های 1940 و 1942 اوشیبا از مانچوکو دیدن کرد و از نمایش آیکی بودو در آنجا لذت زیادی برد. در سال 1940 اوشیبا سیستم طبقه بندی کمربندی آیکی بودو را بنا نهاد و تومیکی را به عنوان اولین دان 8 خود انتخاب کرد.

ترجمه: شهریار فتحی نژاد

سال نو مبارک!
 برای همه سال خوب و سرشار از موفقیت رو آرزو می کنم!

به عنوان عیدی هم که شده به زودی یه پست جدید می دم.

شاد باشید!
 فعلا...

اصول آی کی دو

قسمت دوم:

5- حرکت با دست و پای موافق ( same hand and same foot ) : برای حفظ تعادل و استفاده از نیروی مرکز ثقل باید همیشه دست راست با پای راست یا دست چپ و پای چپ را هماهنگ با هم حرکت داد.

6- دست های صاف: در هنگام اجرای تکنیک ها آرنج را خم نکنید، اجرای تکنیک با دستان قدرتمند میسر است و دستی می تواند اعمال قدرت کند که دست ها صاف و بدون خمی آرنج باشد.

7- شکست تعادل( breaking balance ) : همیشه سعی کنید قبل از اجرای تکنیک تعادل حریف را به هم بزنید.

8- هماهنگی ( harmonizing) : همیشه سرعت خود را با سرعت حریف تنظیم کنید و در جهت نیرو حرکت کنید.

 خب اینم از اصول آی کی دو...

فعلا...

سلام

تو این پست قسمت اول اصول آیکیدو که برای اجرای تکنیک ها رعایتشون ضروریه رو بهتون معرفی می کنم:

1-  رعایت فاصله ما ای  ( MAAI ): رعایت فاصله بین حمله کننده ( اوکه  UKE ) و دفاع کننده ( توری  TORI ) که توری ماای  ( TORI – MAAI ) گفته می شه. این فاصله به بلندی دو دست از کتف تا نوک انگشتاس.

2-  چشم دوختن به حریف: همیشه باید به چشمان حریف نگاه کرد. حفظ این تمرکز در طول اجرای کاتا یا تکنیک لازم و ضروریه.

3-  خروج از خط حمله: وقتی به ما حمله می شه، با بر داشتن یک قدم از خط حمله خارج می شیم و باید تعدلمون رو همیشه حفظ کنیم.

4-  تحرک:  برای تحرک صحیح، راحت و نرم تر بهتره وزن بدن رو ، روی نوک انگشتای پا باشه، و زانو ها به مقداری کم (7درجه تقریبا) خم بشن.

قسمت دوم رو هم سعی می کنم زود بفرستم.

فعلا...

ببخشید که مدت زیادیه به بلاگ نرسیدم

این پست رو هم در جواب سوال آقا مجید می دم!

اگر بخواهید در کلاس های استاد امیری پناه شرکت کنید باید برید باشگاه تختی که فکر کنم 30متری سینما سعدی باشه!

البته استاد هاشم پناهی نژاد هم در باشگاه فجر آموزش می دن و من زیر نظر ایشون کار می کنم!

به خاطر تاخیر معذرت می خوام!

بدون مقدمه می رم سر اصل مطلب

استاد علی امیری پناه در سال 1334 در شیراز متولد شدند و پس از کسب دیپلم در رشته ریاضی برای ادامه تحصیل راهی آمریکا شدند. و در رشته های مهندسی صنایع و تکنولوژی از دانشگاه lansgton و مهندسی برق و الکترونیک از دانشگاه Oklahoma  مدرک کارشناسی دریافت کردند. ایشان پس از 7سال فعالیت در کالج های آمریکا(4سال تدریس و 3سال مدیریت) به بخش صنعت روی آورد و به مدت 6سال برای شرکت های texas instrument و Seagate مشغول به فعالیت شدند.

استاد علی امیری پناه در آمریکا به آموختن اسکوواش و کاراته آمریکایی زیر نظر قهرمان سابق جهان جیم بیوتین مشغول بود. وی پس از چند سال آموزش توانست در مسابقات سراسری ایالات متحده توانست مقام سوم را در رشته سلاح سرد نان چی کو به دست آورد.  وی در مسابقات ایالتی نیز مقام های بسیاری در رشته های کاتا و سلاح سرد به دست آورد و حتی در رشته اسکوواش نیز به مقام قهرانی دست یافت.

استاد امیری پناه در سال 1992 هنر رزمی آیکیدو رو زیر نظر استاد راسل وادل در تگزاس شروع کرد ودر سال 1994 به عضویت سازمان جیوشین کای آمریکا به سرپرستی استاد چاک کلارک درآمد.

استاد امیری پناه در سال 96 و کسب دان 2 در سبک جیوشین کای آیکی بودو (تومیکی ریو) به شیراز بازگشت و از آن زمان به آموختن و آموزش آیکیدو در شیراز مشغول است. وی اکنون دارای دان 4 می باشد که در سال 2002 از سازمان جیوشین کای دریافت کرده و نماینده و مسئول سبک جیوشین کای آیکی بودو (تومیکی ریو) در ایران و رییس هیات آی کی دو استان فارس می باشند.

"آی کی دو گذشته از یک هنر رزمی دفاعی بسیار پیشرفته، یک راه و روش برای برگشت به خویشتنِ خویش است. یک آی کی دو کا می آموزد که همیشه مهربانی، گذشت و محبت را پیشه کند و هیچگاه درصدد آزار رساندن به دیگران نباشد. فلسفه آی کی دو نوع دوستی، هماهنگی با جهان هستی و صلح جهانی است. امیدوارم همی انسان ها و آی کی دو کاران این را سر لوحه زندگی قرار دهند."

 امیدوارم خوشتون اومده باشه...

فعلا...

سلام

این دو تا تاریخچه که گذاشته بودم خیلی طولانی و خسته کننده بودن به خاطر همین یه تاریخچه و توضیح مختصر

 می نویسم!!

خیلی سال پیش توی ژاپن یه رزمی کار به اسم موریهی اوشیبا زندگی می کرده که خیلی از فنون رزمی زمان خودش رو بلد بوده.

یه روز آفای اوشیبا تصمیم می گیره با ورزش های رزمی که یاد کرفته یه رشته رزمی خودش درست کنه. و از اونجا که روحانی  و صلح طلب بوده یک هنر رزمی نرم که کاملا جنبه دفاعی داره و حمله نداره رو طراحی می کنه  و اسم اونو می ذاره آیکیدو یعنی روش هماهنگی جسم و روح با طبیعت.

استاد موریهی اوشیبا بهترین تکنیک هایی رو که بلد بود جمع کرد و دانش دای توریو(استفاده از شمشیر بزرگ) و آی کی جوتسو رو با اونا ترکیب کرد.

استاد اوشیبا اصل عدم مقاومت و روش عدم خشونت رو در دفاع شخصی پایه گذاری کرد.

 از سبک های مهم آیکیدو می شه سبک های زیر رو نام برد

1- آکی کای (سبک استاد اوشیبا)

2- یوشین کان

3- تومیکی ریو (جیوشین کای آیکی بودو)

4- شین شین توی ستو

سبکی که خود من کار می کنم شماره 3 یعنی تومیکی ریو هست که استاد علی امیری پناه مسئول این سبک هستن!

تومیکی ریو توسط یکی از شاگردان سر شناس استاد اوشیبا به نام کنجی تومیکی ابدا شده. استاد تومیکی دان 8 جودو و دان 8 آیکیدو داره.

خوب فکر کنم کافی بود!!

پست بعدی درباره ی استاد علی امیری پناه  یه توضیح کوچیک می دم!

فعلا...

"بنیان گذار آیکیدو سعی کرد مبارزه و جنگ را از بین ببرد و در عوض صلح و مهربانی را جایگزین کند"

سلام

این زندگی نامه موریهی اوشیبا بنیان گذار آیکیدو هست!!  زیرش هم یه مطلب دیگه در مورد آیکیدو هست که البته ممکنه حوصلتون نشه بخونین!

منبع هر کدوم رو هم زیرش نوشتم!!

1-

سال 1883 در تاريخ 14/12 در استان واكاياما شهـر تانابه از پدر و مادري بنام يُرُكو و يوكي بدنيا آمد .

 سال 1890 در معبـدي در نزديكي خانه اش خواندن و نوشتن را در هفت سالگي آموخت .

 سال 1896 در سيزده سالگي بمدرسه راهنمائي واكاياماكن داي ني جين چو رفت ولي پس از يكسال منصرف شد .

 سال 1897 در چهارده سالگي معلم چورتكـه شد و در اداره ماليات مشغول بكار شد .

 سال 1901 در هجـده سالگي كار اداره ماليات را رهـا كرد و براي كار به توكيـو رفت .

 سال 1902 در نوزده سالگي مغازه اي داير كرد و به تمرين جـودو پرداخت . بعلت مـريضـي به شهر تـانـابـه بـرگشت و   هر روز در كوهستانها خود راقوي مي كرد و ازدواج كرد .

 سال 1903 در بيست سالگي به خدمت سربازي در اُساكا رفت و آنقدر در كار تيراندازي و شمشير بازي مهارت داشت  كه به او پيشواي سربازها ميگفتند . از استان اُساكا به استان واكاياما رفت تا در جنگ ني چي رو شركت كند و مرتب  ورزش مي كرد .

 سال 1909 در بيست و شش سالگي با نظر دولت در باره يكي شدن معابد مخالفت كرد و به پيروزي رسيد .

 سال 1912 در بيست و نه سالگي از طرف دولت به پيشنهاد شد به هُكاي دو برود و او با پنجاه و چهار خانوار به  هـكـايـدو منطقه مُن بتسو گون شي را تا كي گِن رفتند .

 سال 1914 در سي و يك سالگي در روستاي كامي يوبِتسو كارهاي زيادي انجام داد و او را شي راتاكي اُ  ناميدند .

 سال 1915 در سي و دو سالـگي در هتلي در اِن گارو بنام هي ساتا با استاد جودو تاكـدا سـوكـاكو آشنـا شـد و بـه ورزش جـودو پرداخت .

 سال 1917 در سي و چهـار سالـگي در روستـاي كـامـي يـوبتسـو آتش سوزي بزرگي اتفاق افتاد كه او و همراهانش آنرا مهـار كردند .

 سال 1918 در سي و پنج سـالـگي يكـي از مقامـات بالاي ارتش مُنبِتسو گون در روستاي كامي بِتسو شد .

 سال 1919 در سي و شـش سالـگي در زمان مرگ پدر مريهه به شهر خود برگشت و در بين راه به كيوتو آيابه رفت و با كسي كه حاجت ميداد بنام دِگـوچـي اُنـي زابـورُ آشنا شـد

 سال 1920 در سي و هفـت سالـگي پس از مرگ پدرش همراه با خانواده اش به كيـوتو آيابه رفت تا در آنجا زنـدگي كند . در آنجـا به ورزش پـرداخت و باشگـاهي بنـام كـلاس وشيبـا را دايـر نمـود .

 سال 1922 در سي و نـه سالـگي نـام آي كـي را براي ورزش خـود برگـزيد و به ديگـران ابـلاغ كـرد .

 سال 1924 در چهـل و يك سالـگي همراه با دِگـوچي اني زابـورو به مغولستان رفت كه خيلي سختي كشيد .

 سال 1925  در چهـل و دو سالـگي به همه گفت كه راه آي كي را با جديت دنبال كنند و در پائيز همان سال بـه دعوت دريـادار تاكِ شيتـا رئيس نيروي دريائي به توكيو رفت تا در آياماگُشو به تـدريـس آيكيدو بپردازد .

 سال 1927 در چهل و چهـار سالـگي همراه خانواده خود به توكيو رفت و خانه اي اجاره كرد و همچنين مكـاني اجاره  كرد و در آنجا به تمرين پرداخت .

 سال 1929 در چهل و شـش سالـگي ، معلم ورزش دريا نوردان شد .

 سال 1930 در چهل و هفـت سالـگي براي دايـر كردن كـلاسي به مِجي رُشي مُراچي آيي نقـل مـكان كرد و كلاسي داير كرد كه اجـاره اي بود در اين كلاس كانُ جيگُـرو كه خود از جـودو كاران برجستـه بود شـركـت كرد و فنـون مُـريـهـه را  از نـزديك مشاهـده نمـود .

 سال 1931 در چهل و هشت سالـگي در شيـن جـوكـو واكـامـاتسـوچو كلاسي داير كرد كه نامش را كُبوكان قـرارداد و  در آنـجا شـاگـردان زيـادي بـدور او جمـع شـدنـد .

 سال 1945 در پنجاه و هفـت سالـگي از دولـت بورسيـه مي گرفت و مجلس ، مكاني بنام زايـدان هُجين كُبوكاي را داير كرد و آي كـي بـوجوتسو را ورزش آي كي ناميـد و در استـان ايبـاراكي محله ايواما كلاسي در بيرون از خانه خـود دايـر كـرد .

 سال 1942 در پنجاه و نـه سالـگي ورزش آي كي را آيـكيـدو ناميد . 

 سال 1943 در شصـت سالـگي در استـان ايـبـاراكي محله ايـوامـا معبد آيـكيـدو را سـاخـت .

 سال 1952 در شصـت و نـه سالـگي به شهرهاي مختلف سفـر كرد و آيكيـدو را گستـرش داد.

 سال 1960 در هفتاد و هفـت سالـگي در تلويزيون ژاپن گـواهينـامه شي جو هُشو را در روز بونكا گرفت .

 سال 1964 در هشتـاد و يك سالگي ( تابستان اين سال ) از طرف امپـراتـور ژاپن بخاطر آيكيدو ، مـدال افتـخار دريافت نمـود .

 سال 1966 در هشتـاد و سـه سالـگي از كشـور بـرزيـل از كليـسـاي كاتوليك آپُستُ ليكا اُرتو دُشيا از طرف بالاترين مقام كليسا بهترين لقب كاتوليك ( آپست ليكا اُرتودشيا هـاكشـاكـو ) براي او ارسال شد .

 سال 1969 در هشتـاد و شـش سالـگي بخاطر كار بزرگي كه انجام داده بود ( ابداع ورزش آيكيدو ) از استاندار واكـايـامـا مـدرك تـانـابـه  شيـمييُ شيمين را دريافت كرد و از محله ايواما ، ايواماچو مييُ چُمين را گرفت و در بامداد يكي از روزهاي سال 1969 ساعت 5 صبح بـدرود حيـات گفت . روز قبـل از فـوت مـدركي بنام سيگُ اي كونسان تُ زويي هُـشُ را دريـافـت كـرد .

منبع: www.iranaikido.com

2-

اوئسیبا موریتاکا ( اِسیبا موریتاکا ) ، یا همان اوئشیبا موریهی ( اشیبا موریهی ) ، به وجود آورنده آیکیدو می باشد . ولی عده کمی از مردم می داند که او هنرهای رزمی را فرا گرفت که ریشه در خاندان کوکی داشتند . همچنین عده کمتری نیز از این نکته آگاه هستند که اساس آیکیدو امروزی بر اساس آموزش های کوشینتو ( شینتویسم باستانی ) در کوکیشین ریو و کوکیشیندن است

موریهی ، کوکی تاکاهارو را برای اولین بار در اُموتو دوجو در یوتسویا ، آراکی چو ، ملاقات نمود . این ملاقات در انتهای دوره تایشو یا ابتدای دوره شُوا ، که خاندان کوکی هنوز ساکن آئویاما در توکیو بودند ، اتفاق افتاده است .

در آن روزها (1918 ) ، موریهی به علت ستودن و پيروی کردن از دِگوچی اُنیزابورو ، به فرقه مذهبی اُموتو-کیو اعتقاد داشت . اُنیزابورو برای او این امکان را فراهم کرد که به آیابه برود و هنرهای رزمی تدریس کند - جایی که سران اُموتو در آن زمان زندگی می کردند . گفته می شود که موریهی بسيار ناراحت بوده است که آنجا هیچ مدرس هنرهای رزمی توانایی نبوده است .


هنگامی که موریهی به علت مسائل کاری به توکیو سفر کرد ، از معبد سِنسو-جی در آساکوسا-کانون ( آساکوسا کاننون ) دیدن کرد. در آنجا او مردی را مشاهده کرد که درحال تمرین شمشیربازی با توانایی های بسیار بالا در مقابل مرد جوانی بود. موریهی آنقدر تحت تاثیر قرار گرفته بود که از آن فرد شروع به سوال پرسیدن نمود و جواب گرفت که " این هنر رزمی خاندان کوکی است "
موریهی عمیقا تحت تاثیر تقدير که او را با اُموتو-کیو در آیابه مرتبط می ساخت و همچنین این هنر سری اعجاز انگیز بود . بنابراین از آن فرد تقاضا کرد که این امکان را فراهم بیاورد که او نیز از شاگردانش شود . بعد از این ، آنها 3 نفری در گوشه ای از معبد برای مدت زمانی به تمرین پرداختند .

آن مرد کسی جز سایتو نبود و آن فرد جوان نیز سیوُن گوتو ، یکی از شاگردان او بود . گفته می شود که هنرهای رزمی سایتو بر اساس آموزش هایی بوده است که مرکزیت بر شمشیرزنی داشته اند .
موریهی بیشتر از همه چیز به رِی جوتسو ( معنویات بر پایه شینتو ) علاقه داشته است که سایتو آنرا " کوکی ری جوتسو " می نامید . ( می توان آثار شینتو خاندان کوکی و معنویات در کوراما را پایه و اساس مدرسه/آیکیدو دید. )
بعد از اینکه موریهی کوکیشین ریو و چندین ریجوتسو را از سایتو آموخت ، شروع به تحقیق بیشتر بر اساس حرف های معلم خود ، هنرهای رزمی خاندان کوکی ، شد . در انتها او موفق به ملاقات ارباب تاکاهارو ، از خانواده کوکی شد.

در اولین ملاقات ، موریهی و تاکاهارو با هم صمیمی شدند . سپس آنها تاکِموسو آیکیدو ، یا به عبارت دقیقتر " آمِنوموراکومو ساموهارا آیکیدو "، را پایه گذاری کردند که اساس و ساختمان بندی آیکیدو امروزی بود .
علت این که موریهی این هنر را " آمِنوموراکومو ساموهارا آیکیدو " نامید این است که دگرگونی و وحی و الهام در او ناشی از " آمِنوموراکومو ساموهارا ریوو " بود ؛ هنگامی که او در حال تمرین بود و به حالت اتحاد با خدا در هونگو( در قسمتی از آیابه ) ، رسید .

گفته می شود که او در آن لحظه تحت تاثیر نور طلایی قرار گرفته است . در سِنپو ، این به ناشی این است که او " دیتان " را تمام نموده است . چنین حالتی نیز در "شینکو " در " تِنشین هیوهو " به وجود آمده بود ، که شرح حال دقیقی از آن در " هیوهومیچیشیروبه شوی " توسط شیرای تورو آمده است .

در اواسط جنگ جهانی ، هنگامی که موریهی معبد آیکی را در ایواما-چو در ایباراگی بنا کرد ، از تاکاهارو تقاضا کرد که عنوان راهب اعظم افتخاری را قبول کند . تاکاهارو با این امر موافقت کرد و مراسمی برگزار شد که خود او ریاست این مراسم را بر عهده داشت و عبادت های شینتو در هوسیوکوسای را اجرا نمود . در این مورد خاص ، تاکاهارو اجازه استفاده از یک جفت " شو " که جواهری مقدس از معبد کوکیمیتاما بود ، به منظور واکِمیتاما ( قسمتی از مراسم معنوی ) را داد . همچنین او از " کورا " یا جايگاهی که در معبد کوکیمیتاما به نسل های بعد انتقال داده می شد را نیز استفاده کرد .

بعد از جنگ نیز موریهی معمولا از خانواده کوکی در کوبه دیدن می کرد . همچنین او به آموزش تاکِموسو آیکیدو در بانسیو-تاکامیکورا دوجو می پرداخت . رابطه نزدیک آنها برای زمان طولانی ادامه پیدا کرد. ولی متاسفانه پس از مرگ موریهی تاکِموسو آیکیدو و خاندان کوکی ، در اثر زمان به سردی گرويد

بر یکی از دیوارهای ورودی تاکامیکورا دوجو ، تابلویی قرار داشت که بر آن نوشته شده بود " آمِنوتاکِموسو آیکیجیوکو تاکامیکورا دوجو " . این تابلو توسط سیسِکی آبه ، که یکی از آخرین پیروان موریهی بود ، نوشته شده بود .

علاوه بر عبادت های معنوی ، ریجوتسو و برخی تکنیک های آیکیدو امروزی ، برخی از کاتا ( تکنیک های ) بو و بوکن آیکیدو ریشه در کوکیشین ریو و آموزش هایی دارد که موریهی بر اساس هنرهای خاندان کوکی دیده است .

منبع: سایت در جستجوی حقیقت